زخم خاطرات و خاطرات زخمی

 -

سال سوم دبیرستان یه دبیر فیزیک داشتیم که اسمش یادم نیست 

تو آمریکا درس خونده بود 

قدش کوتاه بود و یه زخم بزرگ روی صورتش داشت

یادمه اولین باری که وارد کلاس شد اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد زخم روی صورتش بود 

اما دیدن آقای دبیر  

یعنی دیدن مدام و مداومش سر کلاس 

اخلاق خیلی خوبش و شیوه درس دادنش باعث شد که دیگه اون زخم رو نبینیم  

آخرهای سال دیگه اصلا متوجه اون زخم بزرگ و زشت هم نمی شدیم . 

معمولا همه آدما روی سر و صورت و دست و بدنشون زخمهایی دارن 

خود من روی صورتم جای سه تا زخم دارم که هر کدومشون مال یه خاطره است 

این زخمها انقدر عادی و طبیعی شدند که شاید اصلا متوجهشون نمیشم 

احتمالا وقتی یه نفر هم منو برای اولین بار ببینه این زخم ها براش پر رنگ تر و معلوم تر هستن نسبت به کسانی که مدتهاست منو میشناسن و میبینن 

مثلا احتمالا مهربان اصلا متوجه این زخمها روی صورت من نمیشه  

گاهی وقتها که توی آینه به خودم نگاه می کنم یاد خاطره اون زخم میفتم   

یه زخم روی گونه راستم هست مال پنج سالگی 

ما جزء اولین ساکنان شهرک اندیشه بودیم 

پدرم برای تدریس رفته بود مدرسه 

برف شدیدی اومده بود 

از اون برفایی که همه چی و همه جا رو تعطیل می کنه 

به مادرم اصرار کردم که منو بذاره روی تاقچه کنار پنجره تا برف رو تماشا کنم 

خوب یادمه که داشت خونه رو جارو برقی می کشید 

پام سر خورد و با صورت افتادم زمین و صورتم غرق خون شد 

توی اون برف و سرما 

نه ماشینی اون اطراف بود که تا جایی بریم و نه تلفن داشتیم که از کسی کمک بخوایم 

یکی از همسایه ها که سر کار نرفته بود منو تا درمونگاه برد  

و صورتم رو بخیه زدند . 

یه جای بخیه هم روی پیشونیمه که مال هشت - نه سالگیه 

قبلا زیر موهام بود و معلوم نبود 

ولی حالا چند ساله که به خاطر پیشروی پیشانی ( شاید کم پشت شدن جلوی موها ) 

هویدا شده  

داشتیم خونه تکونی می کردیم 

مادر رختخواب ها رو پهن کرده بود وسط خونه 

و من و مریم و نرگس داشتیم روی تخت فنری بالا پایین می پریدیم 

زیادی بالا پریدم و با سر رفتم تو تاقچه 

اونروز هم مادرم کلی گریه کرد تا به بیمارستان رسیدیم 

اونروز هم گریه نکردم . 

یه جای زخم هم کنار ابروی سمت راستم هست 

مال دوران دانشجویی و عاشقیت 

همون جریان تصادف که داستانش رو براتون اینجا گفتم  . 

اصولا پشت هر زخمی یه خاطره هست 

زخمهای روی صورت ٬ تا آخر عمر با ما هستند و ما رو یاد خاطره های اون زخم میندازند 

جاشون هست ولی درد ندارند 

اما هیچکس متوجه زخمهایی که توی دل آدمها هست نمیشه 

با اینکه همیشه درد می کنن 

خاطرات زخمی رو شاید بشه یه روزی فراموش کرد 

اما زخم خاطره ها هیچ وقت خوب شدنی نیست .  

پی نوشت : 

تولدت مبارک پنگوئن    

-

و با کمی تاخیر تولدت مبارک آقای دکتر