به غزل جان تازه داده امید

 

- 

دست از سر این زاده پاییز بردارید                        

چشم امید از مرغ شب آویز بردارید  

-

باور کنید این مرده چندین ساله پوسیدست 

از حلق او یک لحظه تیغ تیز بردارید  

- 

برروی لب عشق است و در دل درد نان دارید     

می ترسم از آنکه به این سو خیز بردارید  

-

هر روز رنگی تازه می بینم ٬ نقاب از رو               

دیگر مگر در روز رستاخیز بردارید  

-

این روزها بسیار می ترسم که با این وصف      

فردا کلاه عاشقی را نیز بردارید 

امید نقوی - دی ماه  ۱۳۷۸

امید نقوی را از وقتی دبیرستانی بود می شناسم . شاگرد پدرم بود 

اما ارتباط امید و بابا فراتر از معلم و شاگرد بود . بیشتر از اینکه شاگردش باشد رفیقش بود 

و حالا هم هست البته 

از کلاس های شعر فرهنگسرای استاد شهریار گرفته تا شب شعر ها و انجمن های ادبی و برگزاری دوره های حافظ خوانی و شاهنامه خوانی و مولوی خوانی گرفته تا سفر های تفریحی داخلی و خارجی و میهمانی و عروسی و عزا هرجا که بابا هست امید هم هست .  

دروغ چرا ؟ گاهی به رفاقتشان حسودیم می شود 

حالا هم چند سالیست که دارند شرحی بر حافظ می نویسند ... 

امید لیسانس مهندسی صنایع دارد اما نتوانست از علاقه عاشقانه اش به ادبیات بگذرد 

فوق لیسانسش را در ادبیات گرفت و حالا هم دانشجوی دکتراست  

در کسب و کار هم آدم موفقیست . نمایندگی بیمه دارد و ما هم به برکت وجودش همه چیز خود و خانه هایمان را بیمه امید کرده ایم . 

اینها همه مقدمه بود برای آشنایی با شاعر جوانی که نه به واسطه اینکه رفیق بابای من است و نه به خاطر اینکه دوستم است ٬ بلکه به شهادت آدمهایی که او را دیده و می شناسند و یا حداقل یکبار شعرهایش را شنیده اند ٬ انسان موفقیست و در شاعری آتیه دارد ... 

اما جدا از سبقه دوستی من و امید او یک وبلاگ نویس است 

همین مرا وادار کرد که این پست را بنویسم و خبر انتشار اولین مجموعه شعر امید نقوی  را تحت عنوان جان غزل به اطلاع دوستان برسانم .   

- 

-

اگر تمایل داشتید تا این کتاب  را تهیه کنید می توانید اینجا را مطالعه بفرمایید .