حال تو ویرونه

وقتی ساعت ۶ صبح  سوار ماشین باشی و رهسپار شرکت 

وقتی ۷ صبح بربری داغ و املت محشر عمو جهان توی یقلوی بشود صبحانه ات  

وقتی ۵۰۰ کیلومتر بکوبی و بروی شرقی ترین شهر استان سمنان 

وقتی ناهارت را بین کارگرهای سیبیلویی که چپ چپ نگاهت می کنند بخوری 

وقتی دستگاه عجیب غریبی را تست کنی که تا به حال توی عمرت ندیده ای و کارگرها به چشم استاد بلامنازع و همه فن حریف نگاهت کنند  

وقتی بعد از ۴ ساعت سرپا ایستادن ۵۰۰ کیلومتر برگردی اینبار توی تاریکی و با ۱۴۰ تا سرعت 

وقتی ولوم ضبط روی ۵۰ باشد و شهرام شکوهی برایت چه چه بزند 

وقتی ستاره ها بشوند چراغهای روشن و تا چشم کار می کند ظلمات باشد و جاده  

وقتی سرت را بچسبانی به خنکای شیشه ماشین انگاری که دستی برای تب پیشانیت حوله خیس آورده باشد

وقتی تاریکی مطلق اتاق ماشین با زنگ موبایل تبدیل شود به روشنایی  دلچسب

وقتی ساعت یازده و دوصفر مهربان در را با لبخند برایت باز کند و الویه پر از کالباس بزنی توی رگ 

وقتی بعد از زدن دکمه انتشار این پست ٬ دکمه شات داون را بزنی  و ولو شوی روی تخت 

یعنی اینکه اگر خودمان را از تارهای عنکبوتی روزمرگی خلاص کنیم 

و یکروز کاری آدم متفاوت باشد با روزهای مزخرف دیگرش 

می شود تمام سختی ها و مشقت ها را تحمل کرد و درگوشی به خودت بگویی :

زندگی انقدرها هم بد نیست لامصب !