روح سرگردان دخترک کاپشن صورتی هر روز به من نزدیک تر می شود

پارسال همین موقع ها بود

هر روز صبح که با مهربان از خانه بیرون می رفتیم

درست سر کوچه دخترک را می دیدیم

نهایتا 10 ساله با صورتی سفید و یخی

مثل روح می ماند

نه لبخندی و نه احساسی توی صورتش نداشت

درست سر خیابان می ایستاد روی پل و مات و مبهوت زل می زد توی چشمایم

یک کاپشن صورتی تنش بود و یک کیف مدرسه روی دوشش

هر روز درست سر ساعت 7 صبح

من به زحمت بسیار از کنارش رد می شدم و دخترک هم از جایش تکان نمی خورد

بارها و بارها بدو بیراه می گفتم که چرا این دختر از جایش تکان نمی خورد و درست جایی

می ایستد که ماشین هم به زحمت از کنارش رد می شود ؟

مهربان یکی دو بار از حرص خوردن من به حرف آمد و گفت :

به جای اینکه هر روز انقدر غر بزنی یکبار شیشه را بکش پایین و بگو دختر جان اینجا ایستادن خطرناک است . کمی برو آنور تر ...

ولی نه من اینکار را کردم و نه دخترک از جایش تکان می خورد .

دخترک یکجور معیار سنجش زمان هم بود .

روزهایی که سر کوچه نبود می دانستم که دیر به شرکت می رسم

از ابتدای سال و به خاطر شلوغی جاده مجبور بودم کمی زودتر از خانه بیرون بزنم و این شد که دیگر دخترک را ندیدم .

یک ماهی هست که دوباره روح سرگردان دخترک کاپشن صورتی پیدایش شده است .

صبح ها که در پارکینگ را باز می کنم می بینمش که توی خیابان درست با همان لباس های پارسالی ایستاده  روبروی در پارکینگ و با صورت سرد و سفیدش دارد نگاهم می کند ...

نه لبخند می زند و نه تکان می خورد .

برایم جالب بود که تمام پارسال که داشته ام به او بد و بیراه می گفته ام او سر کوچه ما منتظر یکی از دوستانش بوده است که توی آپارتمان ما زندگی می کند و جالب تر اینکه از بین این همه ساختمان دوست او دقیقا توی ساختمان ما زندگی می کند .

سلام نمی کند و حرف هم نمی زند . درست مثل ارواح بی خطر فیلم های ترسناک هر روز صبح درست روبروی در پارکینگ و کنار درخت می ایستد و فقط نگاه می کند و این نگاه بدجور مرا اذیت می کند . نمی دانم چرا ولی من از این دخترک کاپشن صورتی و نوع نگاهش می ترسم.

امروز صبح همین که از پله های راه پله پایین آمدم برق راهرو خاموش شد . هوا هم تاریک بود .

کلید برق را که زدم درست پایین پله ها دخترک کاپشن صورتی را دیدم که ایستاده بود توی پارکینگ و داشت نگاهم می کرد . شاید به فاصله کمتر از یکی دو متر ...

خیلی شانس آوردم که از ترس جیغ نزدم .

حتی وقتی با ماشین از پارکینگ بیرون آمدم و پیاده شدم و در را بستم همانطور بی حرکت ایستاده بود و نگاهم می کرد .

روح سرگردان دخترک کاپشن صورتی هر روز به من نزدیک تر می شود و براستی من از او وحشت دارم . نمی دانم شاید می خواهد چیزی بگوید که من معنی اش را نمی فهمم .

می ترسم

می ترسم که یکی از همین روزها وقتی دارم با ماشین از پارکینگ بیرون می روم  روح دخترک کاپشن صورتی را زیر بگیرم و او همینطور بی احساس و انگار نه انگار نگاهم کند .

می ترسم وقتی در پارکینگ را می بندم از توی در رد بشود و همانطور مات و مبهوت زل بزند توی چشمهایم ...

می ترسم انقدر به من نزدیک شود که یکروز صبح وقتی بیدار می شوم ببینم با کاپشن صورتی رنگ و کیف روی دوشش بالای سرم ایستاده و دارد نگاهم می کند  ...