دوئل(تیراژه)

نشسته است پشت میز. لیوان نسکافه رو میگذارد کنار لپ تاپ و وبلاگش را باز میکند. آخرین کامنتها را برانداز میکند و میرود داخل مدیریت وبلاگش. یوزر و پسوورد و ..ناگهان کسی از آن طرف مونیتور می گوید "هی..تو کی هستی؟!" خشکش میزند. با تعجب میگوید" تو کی هستی؟" آن یک نفر با لودگی میگوید" من؟ من منم دیگه خنگ خدا!"..با خوش میگوید یعنی چه؟ خب. خنگ که نیست. دوزاری اش می افتد. طرف مقابل با وقاحت تمام  آدامسش را لوندانه میجود و زل زده به  چشمهایش. حس میکند تنفر تمام وجودش را گرفته. کشوی میز را باز میکند. هفت تیر نقره ای رنگ برق میزند. هفت تیر را میگیرد در دست سرش بالا می آورد..نه! نه! این دیگه محاله. آن یک نفر پشت مونیتور چیزی شبیه همین هفت تیر به سمتش نشانه رفته.  هر دو روبروی هم نشسته اند با اسلحه هایی که به سمت هم. نگاهی به آخرین عکسی که از خودش روی دسکتاپ مونیتور بوده میکند. آن یک نفر داخل مونیتور میگوید "چیه؟ شک داری؟ نه. اینجا آخر خطه. یا تو یا من. کی بشمارد؟ دستهایش یخ زده. اسلحه در دستش می لرزد.  میشمارد. 5..4..3..2..و ...آن یکی توی لپ تاپ سرش کج شده روی گردنش...آدامسش از دهانش بیرون افتاده... و  این یکی با پیشانی افتاده  کنار لیوان نسکافه ی روی میز..  از روی تخت بلند میشوم...نگاهی به این دوتا میکنم و از کوله ام  هفت تیر نقره ایم را در میآورم... تمام گلوله هایش آماده...برق فلز میخورد در چشمم...فرصت زیادی ندارم.. باید یکی یکی پیدایشان کنم.. 

میروم در سالن تاریک سینما آزادی . خودش است. همان جا آرام کنار ماریا نشسته و جدایی سیمین از نادر را تماشا میکند. نور پرده افتاده روی صورتش.چقدر نگاهش معصوم است..دستم میلرزد. ماشه را میکشم و شلیک میکنم. سرش افتاده روی شانه ی دوستش. هنوز کسی نفهمیده. دوستش دستش را آرم میگذارد روی بازویش..نمیداند که ...از سالن می آیم بیرون. همهمه ی خیابان عباس آباد.  هه ..آنجاست..منتظر تاکسی تا برود سیدخندان. تاکسی که میگیرد مینشینم کنارش. دارد اس ام اس محمد را جواب میدهد. نباید معطل کرد. گوشی را که میگذارد در جیب پالتویش نگاهی هم به من می اندازد. اسلحه را میگیرم به سمتش. حتی مهلت وحشت کردن ندارد. سرش عقب میرود روی پشتی صندلی سمند زرد. کرایه ی دو نفر را حساب میکنم و پیاده میشوم. حتما راننده فکر میکند چرتش برده.  کوله ام را  از این شانه به آن شانه می اندازم.  جیب چپ پالتویم پر از فشنگ. کم نمی آورم.  تو سلف دانشگاه نشسته و با پریسا و مرضیه می خندند به جوجه کباب داخل ظرف. شلیک میکنم. سر کلاس استاتیک دارد در جزوه اش " آی عشق چهره ی آبی ات پیدا نیست" را چندین و چندین باره می نویسد. سرش می افتد روی جزوه.  روی مبل نشسته و دارد یواشکی  آخرین تماس های پدرش را چک میکند که به پچ پچ هایش شک کرده بود. می افتد روی مبل. انگار که صد سال است اینجا خوابش برده. یکی یکی خلاصشان میکنم. توی پژوی 206 بژ. مانتو فروشی عاج . غرفه ی مواد غذایی فروشگاه شهروند آرژانتین. کنار مزار پدر بزرگش .سالن نشریات دانشگاه. کنسرت سالار عقیلی. لا مصب هر جا میروم هست. هر جا هم که نمیروم هست. ولی من کم نمی آورم. یکی یکی شان را میکشم. آخری را روی راه پله های خانه گیر می آورم. پایش را گذاشته روی یک پله بالاتر که بند کفشش را باز کند و همزمان پشت موبایل قربان صدقه ی دختر کوچک دوستش میرود. هفت تیر را نگاه میکنم. هنوز پر است.  شلیک ...کلید را می اندازم  و در را باز میکنم. 

روبروی آینه میایستم. " پس تو اینجایی؟"..اسلحه را میگیرم به سمتش. لبخند میزند. میگوید "نه..بذار خودم کار خودم را تمام کنم" دستش بالا می آید. دوباره برق فلز نقره ای. اسلحه را میگذارد روی شقیقه اش. سردی فلز روی شقیقه ام مور مورم میکند. بنگ.. آینه کج میشود...می افتم روی زمین...یکی یکی نزدیک میآیند.. تک تکشان... همه شان دارند میخندند..سرم گیج میرود.. لیوان نسکافه را میگیرم در دستم. یخ کرده. ...دکمه ی انتشار را کلیک میکنم و می روم که یک نسکافه ی دیگر درست کنم!  

. 

. 

.

قرار بود این آخرین پست ام باشد. که بعد این طور تمامش کنم: "این پست تقدیم به خودم..به خود خودم...به تیراژه" و لینک وبلاگم را بگذارم روی همین نام تیراژه! و شما آنجا بفهمید که مستاجر من بودم. خب نشد..!!! و حالا آخرین پست است و شما..این پست را تقدیم میکنم به صاحبخانه ی این خانه ..وبلاگ نویسی که نمیدانم چه میفروشد؟...حوصله..ذوق..عمر...ولی هر چه که باشد مهر میخرد... 

این پست تقدیم به بابک اسحاقی..که به گمانم بیش از مهربان بودن صبور است و بیش از صبور بودن فرهیخته... 

و..خدانگهدار.